Yazar: Editor

Herhangi bir ibâdetin sahîh ve makbûl olabilmesi için, o ibâdetin farz, vâcib, sünnet ve edeplerini yerli yerince öğrenmek ve yapmak

Biz, 27 Ocak – 07 Şubat 2013 tarihleri arasında umrede idik. Onun için, bugün ve inşâallah yarın yazacağımız 2 makâlemizde,

“Bugün, merhamet günüdür” Hz. Ebû Süfyân, sür’atle Mekke’ye gelip, kendisini heyecân, endîşe ve merâkla bekleyen müşrik Kureyşlilere müslümân olduğunu açıkladıktan

Sahîh-i Buhârî‘nin “Kitâbu’l-Îmân” başlıklı bölümünün üçüncü hadîsinde, “Müslümân, elinden ve dilinden, diğer Müslümânların zarar görmedikleri kimsedir” buyurulduktan sonra, hadîsin sonunda

Şüphe yok ki, 01 Ocak 630 târihinde “Mekke-i Mükerreme’nin Fethi”, “İslâm Târihi”nin en önemli kilometre taşlarından biridir. Bilindiği üzere, Muhammed

Kur’ân-ı kerîmden sonra en kıymetli kitâb olan, İmâm-ı Buhârî‘nin “Sahîh”inin “Îmân” bölümünde, üçüncü hadîs-i şerîf olarak: “Müslümân, elinden ve dilinden,

Kibir [Büyüklenme, böbürlenme, gurûrlanma] sıfatının çok kötü bir sıfat olduğu âyet-i kerîme, hadîs-i şerîf ve İslâm âlimlerinin kıymetli sözleriyle sâbittir.

Burada, Peygamber Efendimizi doğru bir şekilde tanıyabilmek için, O’nun hilye-i şerîfesinden ve terceme-i hâlinden, biyografisinden kısaca bahsetmek münâsib düşecektir: Önce

Sözlüklerde, 1-“Kibir”, 2-“Tekebbür”, 3-“Mükâbere”, 4-“Kibriyâ”, 5-“Azamet”, 6-“Huyelâ” gibi mânâ itibâriyle birbirlerine yakın bazı ta’bîr[ıstılâh, terim]ler görürüz. Bu terimlerin her birinin

Allahü teâlâ, kullarına çok acıdığı için, onların dünyâda râhat, huzûr içinde, kardeşçe yaşamaları, âhirette de sonsuz saâdete, bitmez-tükenmez ni’metlere kavuşmaları