Bu sene, bu faâliyetler, 09-20 Nisan 2006 tarihleri arasında yapılacaktır. Haftanın adı da, bu seneye mahsûs olmak üzere, “Hz. Peygamberi Anma ve Peygamberlere Saygı Haftası” olarak tesbît edilmiştir.

Bu bakımdan biz, geçen hafta yazmaya başladığımız “Hulefâ-i Râşidîn” konusuna biraz ara verip 3 hafta Peygamberler ve özellikle Sevgili Peygamberimizden bahsetmek istiyoruz. Ondan sonra inşâallah kaldığımız yerden konumuza devâm ederiz.

Şüphesiz ki Allahü teâlâ, yarattığı şu mükemmel âlemle, kendi varlığını belli ettiği gibi, kullarına çok acıdığı için, var  olduğunu ayrıca “Peygamber”leri vâsıtasıyla da bildirmiştir.

Muhakkak ki Cenâb-ı Hakk’ın kullarına olan ni’metlerinin en büyüğü, “Peygamber”ler ve “Kitap”lar göndererek onlara sırât-ı müstakîmi, doğru yolu, Cennet yolunu göstermesidir.

Cenâb-ı Hakk’a sonsuz hamd ü senâlar olsun ki, Peygamberleri vasıtasıyla, beşeriyete saâdet yollarını göstermiş, iyi-kötü, güzel-çirkin her şeyi onlara öğretmiştir. Yüce Allah, insanlara, kendileri için en doğru olan yaşayış tarzını bildirmiştir.

Allahü teâlâ, dünyâya gönderdiği ilk insan ve ilk Peygamber olan Âdem aleyhisselâmdan itibâren, Sevgili Peygamberimize gelinceye kadar bütün “Peygamber”leri vâsıtasıyla, kullarına, dünyâ ve âhirette râhat etmeleri, huzûr içerisinde, iyi bir şekilde yaşamaları için, emir ve yasaklarını, yanî ne yapmaları ve nelerden sakınmaları lâzım olduğunu, beğendiği ve beğenmediği bütün işleri bildirmiştir.

Allahü teâlâ, kullarının îmân etmelerini, ibâdet yapmalarını, güzel ahlâka sâhip olmalarını, kendi aralarında kardeşçe yaşamalarını, sevişmelerini, birbirlerine yardımcı olmalarını istemiş ve emretmiştir.

İnsanlar, Allah’ın Peygamberlerine tâbi olup, emir ve yasaklarına uydukları müddetçe, huzûrlu ve râhat bir hayât yaşamışlar, birbirlerini sevip-saymışlardır. Emirlere ve yasaklara uymadıklarında ise, huzûrsuz olmuşlar, râhatları bozulmuş; ahlâksızlık, zulüm ve haksızlık bütün cemiyeti sarmıştır.

Bugün insanlığın çok bunaldığı, çözmekte sıkıntıya düştüğü  her şeyin çözüm ve çâresi, aslında bizim yüksek kültür ve medeniyetimizde, özellikle mukaddes dînimiz İslâmiyette vardır. Bugün çok perişan hâlde olan insanlığın kurtuluşu için, bizim bu yüksek kültür ve medeniyetimizden istifâde edilmelidir. 

Meselâ günümüzde bütün dünyanın başını ağrıtan anarşi ve terör konusunda da şunu söyliyebiliriz:

Dünyâya gönderilen ilk insan ve aynı zamanda ilk Peygamber olan Hz. Âdem’den son Peygamber Muhammed aleyhisselâm’a gelinceye kadar gelmiş-geçmiş bulunan                6  “Ülü’l-azm Peygamber”, 313 “Resûl” ve 124.000’den ziyâde “Nebî”nin getirdiği ahkâm-ı dîniyyede  dînin, nefsin(cânın), aklın, neslin[ırzın, nâmûsun], mâlın ve benzeri değerlerin korunması öngörülmüştür. Allahü teâlâ ve Peygamberleri, emir ve yasaklarında, bunları koruma altına almışlardır.

Halbuki bugün bütün dünyâda bunların masûniyeti ihlâl edilmekte, bu sayılanlar da dâhil olmak üzere, bütün insan hakları ciddî bir şekilde halel-dâr olmaktadır.

Mukaddes dînimizde adam öldürmek, yaralamak, malını almak, çalmak şöyle dursun, kalp kırmak bile büyük günâhlardandır.

Onun için Yunus Emre’miz:

“Eğer bir gönül yıktınsa bu kıldığın namaz değil;

 Yetmişiki millet dahî elin yüzün yumaz değil “ demektedir.

Kezâ bir müslimin veya zimmî bir gayr-i müslimin gıybetini yapmak harâmdır. İftirâ atmak ise daha büyük günâhtır.

İnsanlığın doğru yolu bulması, ahlâken yükselmesi, bütün beşeriyetin dünyâda ve âhirette huzûra kavuşmaları için, son Peygamber olarak Muhammed aleyhisselâm gönderilmiştir. “Gerçekten sen, büyük bir ahlâk üzeresin” (Kalem, 4) âyetinde, Allah’ın iltifâtına mazhar olan Sevgili Peygamberimiz, Kur’ân’dan ibâret olan güzel ahlâkını, hem hayâtında sergilediği tatbîkâtıyla, hem de güzel emir ve tavsiyeleriyle ümmetine teblîğ etmiştir.

Zâten güzel ahlâk, İlâhî vahye dayanan dînden neş’et eder. Ancak dîne dayanan ahlâk müessesesi insanların rûhlarını tatmîn eder, huzûra kavuşturur ve maddî-manevî yükselmelerini sağlar. Dolayısıyla Allah’ın ve Resûlünün bize öğrettikleri edep ve ahlâk, değişmeyen en güzel ve en doğru ahlâktır.

Filozofların bir kısmı, ahlâkı hazza, zevke, nefse, maddî bir menfaate dayandırmak istemişlerdir. Halbuki bunların hiç biri, ahlâk için kâfî bir dayanak ve insana huzûr kaynağı olamamıştır.

“O’nun şahsında, Allah’ı ve Âhiret gününü umanlar ve Allah’ı çokça hatırlayanlar için güzel edeb ve ahlâk nümûneleri vardır ” (Ahzâb, 21) âyet-i kerîmesi, Muhammed aleyhisselâmın “üsve-i hasene” [nümûne-i imtisâl = en güzel örnek] olduğunu ne güzel ifâde etmektedir?

Sevgili Peygamberimiz Hazret-i Muhammed aleyhisselâm da, “İyi huyları tamamlamak, yerleştirmek için gönderildim” buyurmuştur.

“Hazret-İ Peygamberi Anma Ve Peygamberlere Saygı Haftası” Münâsebetiyle – 1 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

“Muhammed aleyhisselâmın ümmeti, başka Peygamberlerin ümmetlerinden daha üstündür.

Bu ümmetin de en üstünü, Ona îmân ederek mübârek yüzünü görmekle şereflenen Eshâb-ı kirâmdır ki, hepsi O’na tâbi olmuş, O’nun için harp etmiş, O’nun uğruna canlarını, mallarını fedâ etmişlerdir. O’nun emrini yapmak, birinci vazifeleri olmuş, her şeyde O’nun yardımcısı olmuşlardır.

Bu Eshâbın da en üstünü Hudeybiye’de, Resulullah’a bîat edip, O’nun için ölmeye hâzır olduklarına söz veren kahramanlardır. Bunlar, 1.400 kişi idi.

Bunların da en üstünü, Bedir muhârebesinde bulunanlardır ki, bunlar 313 kişi idi.

Bunların da en üstünü, ilk müslüman olan kırk kişidir ki, kırkıncısı Hz. Ömerdir; bunların otuzdördü erkek, altısı kadındır.

Bunların da en üstünü “Aşere-i mübeşşere”, yani Cennete girecekleri ismen müjdelenen on kişidir. Bunlar, Ebu Bekir, Ömer, Osman, Ali, Talha, Zübeyr bin Avvâm, Abdurrahman bin Avf, Sa’d ibni Ebi Vakkâs, Saîd bin Zeyd, Ebu Ubeyde bin Cerrâh hazretleridir.

Bunların da en üstünü “Hulefâ-i Râşidîn” yani dört halife olup, bunların da en üstünü Hz. Ebu Bekir, sonra Hz. Ömer, ondan sonra Hz. Osman, ondan sonra Hz. Ali’dir.”

Büyük âlim Ahmed İbn-i Hacer-i Mekkî Heytemî’nin, Sahâbe-i Kirâmın üstünlüklerini ilmî delîl, sened ve vesîkalarla anlattığı “es-Savâiku’l-Muhrika” isimli kıymetli kitâbından da, konumuzla ilgili iki hadîs-i şerîf nakledelim:

Sevgili Peygamberimiz buyurdular ki:

1–“Allahü teâlâ, beni insanların en asîl-zâdesi olan Kureyş kabîlesinden seçdi ve bana insanlar arasından en iyileri eshâb (arkadaşlar) olarak ayırdı. Bunlardan birkaçını bana vezîr (dîn-i İslâmı insanlara bildirmekde yardımcı) olarak seçdi. Bunlardan ba’zılarını da Eshâr (ya’nî zevce tarafından akrabâ olarak) ayırdı. Bunlara sebbedenlere (sövenlere), iftirâ edenlere, Allahü teâlânın, bütün meleklerin ve insanların la’neti olsun! Allahü teâlâ, kıyâmet günü, bunların farzlarını ve sünnetlerini kabûl etmez.”

2 – “Eshâbımı, akrabâmı ve bana yardım eden, gösterdiğim yolda gidenleri sevmekte benim hakkımı koruyunuz! Onları sevmek sûretiyle benim Peygamberlik hakkımı koruyanları, Allahü teâlâ, dünyâda ve âhırette belâlardan, zararlardan korur. Benim Peygamberlik hakkımı düşünmiyerek, onları incitenleri, Allahü teâlâ sevmez. Allahü teâlânın sevmediği kimselere ise azâb etmesi pek yakındır.”

Bu hadîs-i şerîfler, açıkça gösteriyor ki, Eshâb-ı Kirâmın her birini sevmemiz, hepsine saygı göstermemiz lâzımdır.

Hulefâ-i râşidînden ilk ikisi olan Hz. Ebû Bekr ve Hz. Ömer, Resulullah Efendimizin  hem eshârı ya’nî zevce tarafından akrabâsı,hem de vezîrleri idiler. Çünkü birincisi, ezvâc-ı tâhirâttan Hazret-i Âişe’nin babası (radıyallahü anhümâ), diğeri de yine zevcât-ı tâhirâttan Hazret-i Hafsa’nın babası (radıyallahü anhümâ) idiler.

Seyyid Allâme Muhammed Emîn İbn-i Âbidîn’in, “Hâşiyetü Reddi’l-Muhtâr” isimli eserinde (2. ciltte) ve Hindistân âlimlerinden bir hey’etin hâzırladığı “Fetâvâ-yı Âlemgîriyye (veya Hindiyye)” adlı eserde (4. ciltte), Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer’e sövmenin küfür (ya’ni dînden çıkmak olduğu) açıkça ifâde edilmiştir.

Hazret-i Ebû Bekr, 632 senesinde, Peygamber Efendimizin vefât ettiği gün, Eshâb-ı kirâm tarafından halîfe seçildi. 2 sene 3 ay 10 gün halîfelik yaptı. Peygamberlerden sonra Eshâb-ı kirâmın ve insanların en üstünüdür. Peygamber Efendimiz ne söylerse, hemen kabul ve tasdik ederdi. Bu sebeple Peygamber Efendimiz, ona “Sıddîk” lakabını vermiştir. Kur’ân-ı kerîmde de zikrolunduğu üzere, hicrette Resûlullah ile berâber idi.

Hazret-i Ömer, Hazret-i Ebû Bekr tarafından halîfe seçildi. 634 senesinde halîfe olup, 10 sene 2 ay 11 gün halîfelik yaptı. Hazret-i Ebû Bekr’den sonra Eshâb-ı kirâmın en üstünüdür. Benzeri görülmemiş derecede üstün adâleti sebebiyle “Ömerü’l-Âdil” ve hak ile bâtılı birbirinden ayıran mânâsında “Fârûk” lakabı ile meşhur olmuştur.

Hazret-i Osman, Hazret-i Ömer’in tâyin ettiği bir heyet tarafından 644’te halîfe seçildi. 11 sene 6 ay 14 gün halîfelik yaptı. Peygamber Efendimize iki defâ dâmât olmakla şereflendiği için iki nûr sahibi mânâsına “Zin-nûreyn” lakabıyla meşhur olmuştur. O derece hâyâ sahibiydi ki, melekler dahi ondan hâyâ ederdi.

Hazret-i Ali, 656 senesinde, Eshâb-ı kirâmın ittifâkıyla halîfe seçildi. 4 sene 8 ay 11 gün halîfelik yaptı. Eshâb-ı kirâmın büyüklerinden ve Peygamber Efendimizin dâmâdı olup, hiç puta tapmadan Müslüman olduğu için “Kerremallahü vecheh”, kahramanlığı ve çok cesûr olması sebebiyle “Kerrâr” ve “Esedullahi’l-Gâlib” lakaplarını almıştır. Ayrıca takdir-i İlâhî’ye gösterdiği rızâdan dolayı da “Murtezâ” lakabı verilmiştir.

Bu makalemizde, “Hulefâ-i râşidîn” hazerâtını kısaca zikretmiş olduk. Bildiğiniz gibi, “Oniki İmâm”dan bahsederken, Hazret-i Alî efendimizi uzunca anlatmıştık. İnşâallah bundan sonraki makalelerimizde, diğer üç halîfeyi biraz uzunca ele alacağız.

“Hulefâ-i Râşidîn=4 Büyük Halîfe” Kimlerdir-2 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

Literatürümüzde, “Hulefâ-i Râşidîn”, “Aşere-i Mübeşşere”, “Eshâb-ı Bedir” “Ehl-i Beyt, Âl-i Beyt, Âl-i Abâ” ve “12 İmâm” terimlerine çok rastlarız.

27-28 Ocak, 10-11 Şubat, 18-19 Mart tarihli makalelerimizde, “Oniki İmâm” hazerâtı [yani Hazret-i Alî, Hazret-i Hasan, Hazret-i Hüseyin, İmâm Zeyne’l-âbidîn, İmâm Muhammed Bâkır, İmâm Ca’fer-i Sâdık, İmâm Mûsâ Kâzım, İmâm Alî Rızâ, İmâm Muhammed Cevâd Takî, İmâm Alî Nakî, İmâm Hasan Askerî Zekî ve İmâm Muhammed Mehdî hazretleri] üzerinde durmuştuk.

Bugün, Sahâbe-i kirâmın en  büyükleri olan “Hulefâ-i Râşidîn” üzerinde bir nebze durmak istiyoruz. Ama önce sizlere, önemine binâen, Sahâbe-i kirâm hakkında, 3 âyet-i kerîme ve 5 hadîs-i şerîf meâli takdîm edeceğiz.

Allahü teâlâ, Kur’ân-ı  kerîmde meâlen buyuruyor ki:

1- “(İslâmda) birinci dereceyi kazanan Muhâcirler (Mekke-i mükerreme’den Medîne-i münevvereye hicret eden Sahâbîler) ve Ensâr (Muhâcirlere yardım eden Medineli Müslümanlar) ile güzellikle onlara tâbi olanlardan Allah râzî olmuştur; onlar da, Allah’dan râzî olmuşlardır. Allah, bunlar için, içinde ebedî, temelli kalacakları, altlarından ırmaklar akan Cennetler hazırladı. İşte bu, en büyük bahtiyârlık(kurtuluş)tur.”(Tevbe sûresi, 100 )

2- “Siz, insanlar için çıkarılmış, en hayırlı bir ümmetsiniz…”  (Âl-i İmrân sûresi, 110 ) Ya’nî Peygamberlerden sonra, bütün insanların en iyilerisiniz!

3- “Sana, Allahü teâlâ  ve sana tâbi’ olan mü’minler yetişir.”( Enfâl sûresi, 64 )

İslâmın ilk zamânlarında Sahâbe-i kirâm çok az idi. Fakat, Allahü teâlâ’nın yanında dereceleri pek yüksek olduğundan, sevgili Peygamberine hitâben, “dîni yaymakta onlar sana kâfîdirler” buyurdu. Sahâbe-i  kirâmı medheden başka âyet-i kerîmeler de vardır.

Eshâb-ı kirâmın büyüklüğünü, derecelerinin yüksekliğini bildiren hadîs-i şerîfler de pek çok  olup birçok kitapta yazılıdır:

1 – “Zamân(asır)lar ahâlîsinin en hayırlısı (en iyisi), benim asrımın ahâlîsidir. [Ya’nî Sahâbe-i kirâmın hepsidir.] Ondan sonra ikinci asrın, ondan sonra üçüncü asrın mü’minleridir.”

2- “Eshâbımın herbiri gökteki yıldızlar gibidir. Hangisine uyarsanız, hidâyete kavuşursunuz.” Ya’nî hangisinin sözü ile hareket ederseniz, doğru yolda yürürsünüz. Denizlerde, çöllerde, yıldızlarla ve pusulalarla cihet bulunduğu, yol alındığı gibi, bunların sözleriyle hareket edenler de, doğru yolda giderler.

3- “Eshâbımın hiçbirine dil uzatmayınız. Onların şânlarına yakışmıyan birşey söylemeyiniz! Nefsim elinde olan Allahü teâlâya yemîn ederim ki, sizin biriniz Uhud dağı kadar altın sadaka verse, Eshâbımdan birinin bir müd (875 gr.) arpası kadar sevâb alamaz.” Çünkü, sadaka vermek ibâdettir. İbâdetlerin sevâbı niyyetin temizliğine göredir. Bu hadîs-i şerîf, Eshâb-ı kirâmın kalblerinin ne kadar temiz olduğunu göstermektedir.

4- “Eshâbıma dil uzatmakta Allahü teâlâdan korkunuz! Benden sonra onları kötü niyyetlerinize hedef tutmayınız! Nefsinize uyup, kin bağlamayınız! Onları sevenler, beni sevdikleri için severler. Onları sevmiyenler, beni sevmedikleri için sevmezler. Onlara elle, dille eziyyet edenler, gücendirenler, Allahü teâlâya eziyyet etmiş olurlar ki, bunun da muâhazesi, ibret cezâsı gecikmez, verilir.” 

5 – “Beni gören veyâ beni görenleri gören bir müslümânı Cehennem ateşi yakmaz.”

Bu girişten sonra, şimdi gelelim bugünkü konumuza:

“Hulefâ-i Râşidîn (Râşid Halîfeler)”, Peygamber Efendimizin vefâtından sonra, sırasıyla halîfe olan “ilk dört halîfe”ye yanî Hz. Ebû Bekr, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali’ye verilen isimdir.

Ehl-i sünnet i’tikâdında, dört büyük halîfenin üstünlük sırası, halîfelik sırasına göredir.

Bu ümmetin en büyük âlimlerinden olan İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe hazretleri, “el-Fıkhu’l-Ekber” isimli kitâbında buyuruyor ki:

 “Peygamberlerden sonra insanların en fazîletlisi, Hazret-i Ebû Bekr es-Sıddîk, sonra Ömer el-Fârûk, sonra Zü’n-Nûreyn Osmân b. Affân, daha sonra Alî el-Murtazâ’dır. (Allahü teâlâ hepsinden razı olsun.) Onlar doğruluk üzere, doğruluktan ayrılmayan, ibâdet eden kimselerdir. Bir müslümanın, onların hepsine sevgi ve saygı duyması gerekir. (Her Müslüman,) Hazret-i Peygamber’in ashâbının hepsini, sadece hayırla anar (onların hiçbirine aslâ küfür ve lânet etmediği gibi, hakâret edici ve kötüleyici söz de söylemez).”

Peygamberimiz Muhammed aleyhisselâmın başlıca üç vazîfesi vardı:

a) Allahü teâlânın emir ve yasaklarını öğretmek,

b) Din ve dünyâ işlerini, dînin gâyesini yerine getirecek şekilde yürütmek,

c) Mürşid (rehber) olarak insanları terbiye edip, kemâle ulaştırmak.

“Hulefâ-i Râşidîn” de, bu üç vazîfeyi birlikte yaptılar.

Bunlardan sonra gelen halîfeler ise, 3 vazîfeden yalnız saltanat vazîfesini yaptılar. İlim öğretmek vazîfesi Mezheb İmâmlarına, insanları terbiye edip kemâle ulaştırmak vazîfesi de Tasavvuf Büyüklerine, Evliyâya verildi.

“Hulefâ-i Râşidîn=4 Büyük Halîfe” Kimlerdir-1 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

8- İMÂM ALÎ RIZÂ (rahmetullâhi teâlâ aleyh):

Peygamber Efendimizin soyundan olup, ilim, takvâ, ahlâk, şecâat ve asâlet bakımından zamanındaki insanların en üstünlerindendir. İmâm Mûsâ Kâzım’ın oğlu ve İmâm Muhammed Cevâd Takî hazretlerinin babasıdır.

İmâm Alî Rızâ, oniki imâmın sekizincisidir. Künyesi “Ebü’l-Haseni’s-sânî”, lakabı “Rızâ”, “Sâbir”, “Râzî”dir

153 [m. 770] senesinde Medîne-i münevvere’de tevellüd ve 203 [m. 818] yılında, Ramazan-ı şerif ayının yirmi üçüncü [Cuma] günü Tûs, ya’nî Meşhed’de vefât etdi. Hârûn Reşîd’in kabri yanına defn edildi. Kabr-i şerîfi ziyâret edilmektedir.

Cenâze namazını, Abbâsî Halîfesi Me’mûn kıldırdı. Halîfe, İmâm Alî Rızâ hazretlerini çok sever ve sayardı. Kızkardeşi Ümmü Habîbe’yi ona, kızı Ümmü’l-Fazl’ı da Ali Rıza’nın oğlu Muhammed Cevâd’a vererek ona akraba oldu.

Kendisi Merv şehrindeyken, yerine halîfe olmasını emir ve i’lân edip, herkese bîat ettirdi, paralara ismini yazdırdı. Bayrağı ve asker elbisesini siyâh yerine yeşil yaptı. Fakat, İmâm Alî Rızâ, ondan önce vefât etti.

İlim ve takvada yüksek bir zat olan İmâm Ali Rızâ’nın sohbetlerinde pekçok âlim ve evliyâ yetişti. Tıpla ilgili bir risâlesi ve kendisine nisbet edilen bazı eserleri vardır.

Bâyezîd-i Bistâmî ve Ma’rûf-i Kerhî gibi zâtlar İmâm Ali Rızâ’nın sohbetlerinde kemâle geldiler.

Çok kerâmetleri görüldü. Üstün hâlleri, menâkıb kitâblarında yazıldı.

9- İMÂM MUHAMMED CEVÂD TAKÎ (rahmetullâhi teâlâ aleyh):

Resûlullah Efendimizin torunlarından, Hazret-i Ali ile Hazret-i Fâtıma’nın evlâdındandır. Hazret-i Hüseyin’in torunlarından olduğu için “seyyid”dir.

İsmi Muhammed Cevâd bin Ali bin Mûsâ Kâzım bin Câfer-i Sâdık bin Muhammed Bâkır bin Zeynel-âbidîn bin Hüseyin bin Ali bin Ebî Tâlib’dir.

İmâm Alî Rızâ’nın oğludur. Künyesi “Ebû Câfer”, “İmâm-ı Takî” lakabı ile meşhûrdur.

Oniki imâmın dokuzuncusudur. İmâmlığı onaltı sene iki ay ondört gündür. Daha küçük yaşta, büyük ve derin bir âlim olmuştur.

195 [ m. 811]senesinde Receb ayının onundaMedîne’de tevellüd ve 220 [m. 835] senesinde Zilhicce ayının altısındaBağdâd’da vefât etti. Kabri, dedesi Mûsâ Kâzım hazretlerinin kabrinin arkasındadır.

Halîfe Me’mûn, kızı Ümmü Fadl’ı Muhammed Cevâd ile evlendirmiş, Medîne’ye yollamış ve her yıl on bin dirhem göndermiştir. Ali Nakî ve Mûsâ isminde iki oğlu, Fâtıma ve Ümâme isminde iki de kızı vardı.

Zevcesi Ümmü’l-Fadl’ın amcası olan Halîfe Mu’tasım ile görüşmek için Bağdâd’a gidince vefât etmiştir. Zevcesi sarâya alınmıştır.

İmâm Muhammed Cevâd’ın menkıbeleri ve kerâmetleri çoktur.

10- İMÂM ALÎ NAKÎ (rahmetullâhi teâlâ aleyh):

Peygamber Efendimizin soyundan olup, ilim, takvâ, ahlâk, şecâat ve asâlet bakımından zamanındaki insanların en üstünlerindendir.

Hazret-i Ali ve Hazret-i Fâtıma’nın evlâdından, İmâm Muhammed Cevâd Takî’nin oğludur. Künyesi, “Ebü’l-Hasen-i Askerî”dir. “Hâdî” lakabı ile meşhur oldu.

829 (h. 214) senesinde Medine-i münevverede doğdu. 868(h. 254)’de Bağdat’ın Sâmerrâ nahiyesinde vefat etti.

Oniki imamın onuncusudur. Seyyid Alî Nakî’nin imâmlığı otuzüç yıl altı ay yirmiyedi gündür. Hasen-i Askerî, Hüseyin ve Ca’fer adında üç oğlu ve bir kızı vardı.

İmâm Alî Nakî’nin üstün hâlleri ve menkıbeleri menâkıb kitâblarında yazılıdır.

11- İMÂM HASAN ASKERÎ ZEKÎ (rahmetullâhi teâlâ aleyh):

İmâm Alî Nakî’nin oğludur. İsmi Hasan olup, künyesi “Ebû Muhammed”dir. “Zekî”, “Hâlis” ve “Sirâc” lakablarıyla bilinir. Sâmerrâ’da oturduğu “el-Asker” mahallesine izâfeten, “el-Askerî” nisbetiyle meşhur olmuştur.

846(h. 232)’da Medîne’de doğdu. Babasının ikâmete mecbur tutulduğu Sâmerrâ’ya iki yaşındayken gelen Hasan el-Askerî orada büyüdü. Abbâsî Halîfesi El-Mu’temid zamânında, 875(h. 261)’te vefât eden Hasan bin Ali el-Askerî, Bağdat yakınındaki Sâmerrâ’da babasının yanına defnedildi.

Oniki imâmın onbirincisidir. Zamânının âlimlerinden ilim tahsil etti. Fars, Hint ve Türk dillerini öğrendi.

Cesur, cömert, kerîm ve âlim bir zât olan Hasan bin Ali el-Askerî’nin, oniki imâmın onikincisi ve sonuncusu olan Muhammed Mehdî adında bir oğlu vardı.

Güzel ahlâk sâhibi ve velî bir zât olup, kerâmet ehliydi.

12- İMÂM MUHAMMED MEHDÎ (rahmetullâhi teâlâ aleyh):

İsmi Muhammed bin Hasan-ı Askerî bin Ali’dir. Künyesi “Ebü’l-Kâsım”, lakabı “Mehdî”, “Kâim” ve “Muntazar”dır.

870 (h. 257) senesi Ramazan ayının yirmiüçüncü günü Sâmerrâ’da doğdu.

Oniki imâmın sonuncusudur. İlim, fazîlet ve güzel ahlâk sâhibi bir zât olan Muhammed Mehdî, insanlardan uzaklaşıp, uzlete çekilince, “ebdâl” zümresine girdi.

O zamânın kutbu Ali bin Hüseyin Bağdâdî vefât edince, İmâm Muhammed Mehdî onun cenâze namazını kıldırdı ve onun yerine “kutup”luk makâmı da ihsân edildi.

888 (h. 275) senesinde vefât edip, Medîne-i münevvere’de defn olundu.

“Oniki İmam” Denilen Büyük Zâtlar – 6 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

6- İMÂM CA’FER-İ SÂDIK (rahmetullâhi teâlâ aleyh):

İmâm Ca’fer-i Sâdık bin Muhammed Bâkır bin İmâm Zeynel-âbidîn bin Hazret-i Hüseyin bin Hazret-i Ali (702-765 (h. 83-148),  Tâbiîn’in, evliyânın ve İslâm âlimlerinin yükseklerinden ve büyüklerindendir.

İmâm Câfer-i Sâdık, “Oniki İmâm”ın altıncısı ve “Silsile-i aliyye”nin de dördüncüsüdür. Yedi erkek, üç kız evladı olup, büyük oğlu İsmâ’îl, kendisinden önce vefât  ettiğinden, yedinci imâm, ikinci oğlu Mûsâ Kâzım hazretleri olmuştur.

Dînî ilimleri, babası Muhammed Bâkır’dan öğrendi. İlmi ve kemâli eşsiz idi. İlim ve fâzîlette zamânının bir tânesi oldu. Tefsîr ilmindeki derecesi pek yüksekti. İnce mârifetleri bildiren sözleri nükte ve latîfeleri pek meşhûrdur. 

Bütün dîn bilgilerinde olduğu gibi, zamânının bütün fen ilimlerinde de söz sâhibiydi. Hele kimyâ ilminde, zamanının bir tânesi idi. Kimyânın babası sayılan meşhûr kimyâger Câbir, bunun derslerinde yetişti. Yetiştirdiği talebeler, cebir ve kimyâ ilimlerinde çeşitli keşifler yapmışlar, bu ilimlerin temel sistematiğini kurmuşlardır.

İmâm Câfer’in en meşhûr talebesi, Hanefî mezhebinin kurucusu ve Ehl-i Sünnetin reîsi sayılan İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe Nu’mân bin Sâbit’tir. İmâm-ı A’zam, İmâm Câfer-i Sâdık’ın derslerine ve sohbetlerine devâm ederek, o gizli ve âşikâr mârifet kaynağından ilim ve evliyâlık yolunda çok istifâde etti, “ârif-i billah” oldu. O’nun yüksek huzûrunda kavuştuğu mertebeleri anlatmak için, “O iki sene olmasaydı, Nu’mân helâk olmuştu” buyuran İmâm-ı A’zam, bu sözüyle, hocası Câfer-i Sâdık hazretlerinin büyüklüğünü, kıymetini, kavuştuğu dereceleri anlatmak istemiştir. 

Bütün tasavvuf yolları, Câfer-i Sâdık Hazretlerinde birleşmektedir. İmâm Câfer-i Sâdık, iki yoldan Resûlullah’a bağlıdır. Birisi babalarının yolu olup, Hazret-i Ali vâsıtasıyla Resûlullah’a ulaşır. Buna “Vilâyet yolu” denir. İkincisi, annesi tarafından dedelerinin yolu olup, Hazret-i Ebû Bekr vâsıtasıyla Resûlullah’a bağlanmaktadır. Bu yola da “Nübüvvet yolu” denir. 

Pekçok kerâmeti görülmüş ve menkıbeleri kitaplarda yazılmıştır. Namaz kılarken kendinden geçip, düştüğü olurdu.

İkinci Abbâsî halîfesi olan Ebû Câfer Mansûr, kendisine düşman idi. Bir kere öldürtmek istedi ise de, [Ferîdüddîn-i Attâr’ın “Tezkire-i Evliyâ” isimli kitâbında yazılı] bir kerâmetini görünce korktu; tevbe etti ve ona çok hürmet eder, nasihatlerini dinler oldu.

7- İMÂM MÛSÂ KÂZIM (rahmetullâhi teâlâ aleyh):

Eshâb-ı kirâmın sohbetinde bulunmakla şereflenen Tâbiîn devrinin yüksek âlimlerinden ve evliyânın büyüklerindendir.

Resûlullah Efendimizin torunlarından olup, Hazret-i Ali ile Hazret-i Fâtıma’nın neslindendir. Hazret-i Hüseyin’in çocuklarından olduğu için “Seyyid”dir.

Asıl adı, Mûsâ bin Câfer-i Sâdık bin Muhammed Bâkır bin Zeynel-âbidîn Ali bin Hüseyin bin Ali bin Ebî Tâlib’dir. İmâm Ca’fer-i Sâdık’ın oğlu, İmâm Alî Rızâ’nın da babasıdır. Annesinin ismi Humeyde-i Berberiyye’dir. Künyesi, “Ebü’l-Hasan” ve “Ebû İbrâhim”dir. “Kâzım”, “Sâbır”, “Sâlih”, “Emîn” gibi lakapları da vardır. En meşhuru “Kâzım”dır. Hilminin (yumuşaklığının) çokluğundan, kötülük yapanlara kızmayıp bağışladığından ve gazabına hâkim olduğundan kendisine bu lakap verilmiştir.

Oniki imâmın yedincisidir. İmâmlığı yirmi beş sene üç ay süren Mûsâ Kâzım Hazretleri, derin bir âlim ve büyük bir velîdir. Din bilgilerinde ictihâd derecesine yükselmişti. Her ilimde İmâm, üstâd, büyük bir rehberdi.

Mûsâ Kâzım Hazretleri, hadîs-i şerîf ilminde sikâ yâni güvenilir bir râvîdir. Büyük bir hadis İmâmıdır. Oğulları Ali Rızâ, İbrâhim, İsmâil, Hüseyin, Ali ve Muhammed ondan hadîs-i şerîf rivâyet etmişlerdir.

Çok ibâdet ederdi. Gecelerini hep namazla geçirirdi. Bu hâllerinden dolayı, kendisine “Sâlih kul” adını vermişlerdir. Tasavvuf ilminde, Ehl-i Sünnetin gözbebeğidir.

128 [m. 745] senesinde Safer ayında Mekke ile Medîne arasında “Ebvâ” denilen yerde tevellüd ve 183 [m. 799] yılında Bağdâd’da hapishânede vefât etti. [186 (m. 802)’de vefât ettiği de söylenir.] Kabr-i şerîfi, Bağdat’ın 10 km. kuzey batısında, Dicle Nehrinden 5 km. içerde olan Kâzımiyye’dedir. Müslümanların en çok ziyâret ettiği türbelerden biridir.

Mûsâ Kâzım Hazretlerinin yaşadığı devirde, Ehl-i Beyt’ten olanlara maalesef pekçok haksızlık yapılmıştır. Önce Halîfe Mehdî, sonra da Hârûn Reşîd kendisini Medîne’den Bağdâd’a getirtip hapsetmişlerdir.

İmâm Mûsâ Kâzım’ın hayâtı, fazîletler(üstünlükler)le doludur. Sevdiklerine ibret olan ve yol gösteren kerâmet ve menkıbeleri ile rûhlara gıdâ olan sözleri çoktur.

“Oniki İmâm” Denilen Büyük Zâtlar – 5 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

Bu yüksek medeniyetlerin temellerini atan Sevgili Peygamberimiz, dost-düşmân herkesin dikkatlerini çekmiş, pek çok kimse, imkânları nisbetinde o zâtı tedkîk etmiş, incelemelerinin sonucunda bazı değerlendirmeler yapmışlardır.

Hemen burada belirtelim ki, Muhammed aleyhisselâm Peygamberlerin sonuncusudur. O’nun kitâbı, geçmiş kitâpların en iyisidir. O’nun dîni, bütün dînleri yürürlükten kaldırmıştır. O’nun getirdiği dîn, kıyâmete kadar bâkî kalacaktır; kimse tarafından değiştirilemeyecektir. Yüce Allah, bu dîni (İslâmı) kıyâmete kadar koruyacağını, bozulmamış olarak her yere yayacağını müjdelemiştir.

İnsânlığın bugün de, Hazret-i Peygambere  ne kadar muhtâç olduğunu ifâde için, dünyâ çapında meşhûr bazı kimselerin, O ve İslâm Dîni hakkındaki bazı sözlerini burada nakletmek çok faydalı olacaktır.

Bugün, Batılılardan sâdece 3 tanesinin sözlerini ele almak istiyoruz:

“Bonaparte et İslâm (Bonapart ve İslâmiyet)” isimli kitapta belirtildiğine göre, târihe, dünyanın en büyük askerî dehâlarından biri, aynı zamanda kıymetli bir devlet adamı olarak geçen Fransız İmparatoru Napoléon Bonaparte (1769-1821)  şöyle diyor:

“Allah’ın varlığını ve birliğini, Mûsâ kendi milletine, Îsâ Romalılara, fakat Muhammed (aleyhisselâm) bütün eski dünyâya bildirdi. Arabistan tamâmiyle putperest olmuştu. Îsâ’dan altı asır sonra Muhammed (aleyhisselâm) kendisinden evvel gelmiş olan İbrâhîm, İsmâîl, Mûsâ ve Îsâ’nın (aleyhimüsselâm) Allah’ını Araplara tanıttı.

Arapların yanına sokulan Aryenler, hakîkî İsâ dînini bozarak onlara “Allah, Allah’ın oğlu, Rûhu’l-kudüs” gibi, üçlü, kimsenin anlayamayacağı akîdeleri [teslîs akîdesini] yaymaya çalışıyor, şarkın sulh ve huzûrunu tamâmen bozuyorlardı. Muhammed (aleyhisselâm) onlara doğru yolu gösterdi. Araplara, yalnız bir tek Allah olduğunu, O’nun babasının da, oğlunun da bulunmadığını, böyle birkaç Allah’a tapmanın, puta tapmaktan kalan saçma bir âdet olduğunu anlattı.”

Yine dünyaca tanınmış büyük Fransız edîbi ve devlet adamı Alphonse Lamartine (1790-1869), “Histoire de Turquie (Türkiye Tarihi)” adlı eserinde Muhammed aleyhisselâm hakkında şöyle diyor:

“Hz. Muhammed (aleyhisselâm) bir yalancı peygamber miydi? O’nun eserlerini ve târîhini inceledikten sonra bunu düşünemeyiz. Çünkü yalancı peygamberlik, iki yüzlülüktür. İki yüzlülükte inandırma kuvveti yoktur; nasıl ki, yalanda da doğruluğun kudreti bulunmaz.

Mekanikte bir cisim atıldığı zaman onun varabileceği yer, fırlatma gücü ile orantılıdır. Bir manevî ilhâmın gücü de, onun meydana getirdiği eser ile orantılıdır. Bu kadar çok şey taşıyan, bu kadar uzaklara kadar yayılan ve bu kadar uzun zaman aynı kudrette devâm eden bir “fikir” yani İslâmiyet yalan olamaz. Bunun çok samîmî ve çok inandırıcı olması gerekir.

O’nun hayâtı, uğraşmaları, memleketinin hurâfelerine ve putlarına kahramânca saldırıp onları parçalaması, puta tapan çoğunluğun hiddetlerine karşı koymak ataklığı, kendine saldırdıkları hâlde, 13 sene Mekke’de buna dayanması, hemşehrileri arasında türlü hâdiseler çıkartmak ve kendini âdetâ kurbân yerine koymak gibi hâllere tahammül etmesi, Medîne’ye hicreti, durmadan yaptığı teşvîkler ve verdiği vaazlar, çok üstün düşmân kuvvetleriyle yaptığı savaşlar, kazanacağına olan itimâdı, en büyük felâket zamanında bile duyduğu insân üstü güvence, zaferde bile gösterdiği sabır ve tevekkül, sözlerini kabûl ettirme hırsı, sonsuz ibâdeti, Allah’la mukaddes konuşmaları, ölümü, ölümünden sonra da devâm eden şân ve şerefi, zaferleri O’nun hiçbir zamân, yalancı bir peygamber olmadığını, tâm aksine büyük bir îmâna sâhip bulunduğunu gösterir.

Filozof, hatîp, peygamber, kânûn koyucu, cenkçi, insân düşüncelerini etkileyici, yeni îmân esâsları koyan ve yirmi büyük dünya imparatorluğu ile bir büyük İslâm devleti kuran kişi: İşte Muhammed (sallallahü aleyhi ve sellem) budur!

İnsanların büyüklüğünü ölçmek için kullandıkları bütün mikyâslarla ölçülsün; acabâ O’ndan daha büyük bir şahıs var mıdır? Olamaz!”

Kezâ dünyânın tanıdığı en büyük ilim adamlarından biri olan İskoçya’lı Thomas Carlyle da diyor ki:

“Hz. Muhammed (aleyhisselâm) gelmeden evvel Arapların bulundukları yerlere kocaman bir ateş parçası sıçramış olsaydı, kuru kum üzerinde kaybolup gidecek ve hiç iz bırakmayacaktı. Fakat Muhammed aleyhisselâm gelince, bu kuru kum dolu çöl, sanki bir barut fıçısına döndü. Delhi’den Granada’ya kadar her taraf birdenbire semâya yükselen alevler hâline geldi. Bu büyük zât sanki bir şimşekti. O’nun etrafındaki bütün insanlar, O’ndan ateş alan parlayıcı maddeler hâline dönüştüler.”

İlim Adamlarının Peygamberimiz Hakkındaki Bazı Sözleri-2 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

Dünyâya gönderilen ilk insan ve ilk Peygamber Âdem aleyhisselâmdan başlayarak, Sevgili Peygamberimize gelinceye kadar her asırda, dünyânın her tarafındaki insanlar arasından en iyi, en üstün olarak seçtiği bir zâta (Peygambere), “melek”le (“Cebrâîl” aleyhisselâm’la) haber göndererek, kendi varlığını, isimlerini ve sıfatlarını bildirmiştir.

Bu “Peygamber”leriyle, insanların dünyâda ve âhirette râhat etmeleri, huzûr içerisinde, iyi bir şekilde yaşamaları için, emirlerini ve yasaklarını, yanî ne yapmaları ve nelerden sakınmaları lâzım olduğunu açıklamıştır.

Allahü teâlânın, mahlûkâtına olan merhameti, ihsânı, ni’metleri o kadar çoktur ki, bunu ancak “sonsuz” kelimesiyle ifâde edebiliriz. Kullarına çok acıdığı için, onların dünyâda râhat, huzûr içinde, kardeşçe yaşamaları, âhirette de sonsuz saâdete, bitmez-tükenmez ni’metlere kavuşmaları için, yapılması lâzım olan iyilikleri ve sakınılması lâzım olan kötülükleri, Peygamberlerine bildirmiş, bunları bildiren birçok “Kitap” (yüz suhuf ve dört büyük kitap) da göndermiştir.

Bu kitaplardan yalnız Kur’ân-ı Kerîm bozulmamış, diğerleri maalesef kötü kimseler tarafından değiştirilmiştir.

Muhakkak ki Cenâb-ı Hakk’ın kullarına olan ni’metlerinin en büyüğü, “Peygamber”ler ve “Kitap”lar göndererek onlara sırât-ı müstakîmi, doğru yolu, Cennet yolunu göstermesidir. Yüce Allah, Hazret-i Âdem’den (aleyhisselâm) beri, insanları ebedî saâdete kavuşturmak için, muhtelif zaman ve zeminlere pek çok “Peygamber” göndermiştir. Bunların 6’sı “Ülü’l-azm”, 313’ü “Resûl”, 124.000’den ziyâdesi de “Nebî”dir. Bütün Peygamberler, hep aynı îmân ve i’tikâd esâslarını bildirmişler, hepsi de insanları ebedî kurtuluşa dâvet etmişlerdir.

Bilindiği gibi, bazı Peygamberler belli bir zaman dilimine, bazıları muayyen bir coğrafî bölgeye, bazıları da belli bir kavme gönderilmiş, bunların dünyâdaki zamanları dolunca, getirdikleri ahkâmın yürürlük müddetleri de bitmiştir. Fakat âhır zaman Nebîsi Muhammed aleyhisselâm’ın getirdiği hükümler, kıyâmet kopuncaya kadar devâm edecektir.

Burada yeri gelmişken belirtmek gerekir ki, İslâmın birinci şartı, bilindiği gibi, Allahü teâlâya ve Peygamberine (aleyhisselâm) îmândır. Ya’nî onlara inanmak, onları sevmek ve sözlerini beğenip, kabûl etmektir.

Allahü teâlâ, kıyâmete kadar değiştirmemek üzere ve bütün dünyaya, en son Peygamber olarak, Muhammed aleyhisselâmı göndermiştir.

İki cihân saâdetine kavuşmak, ancak ve yalnız, dünyâ ve âhıretin Efendisi olan Muhammed aleyhisselâma tâbi’ olmaya bağlıdır. Ona tâbi’ olmak  için, îmân etmek ve onun getirdiği ahkâm-ı İslâmiyyeyi öğrenmek ve yapmak lâzımdır.

Yine Muhammed aleyhisselâm’a tâm ve kusûrsuz tâbi’ olabilmek için, onu tâm ve kusûrsuz sevmek lâzımdır. Bunun alâmeti de, onun dostlarını dost, düşmanlarını düşman bilmek, onu beğenmeyenleri sevmemektir. Tabîî ki sevgi ve nefret kalpte olur. Dînimizin gereği, zâhiren onlara da iyi davranmak, tatlı dilli ve güler yüzlü olmak lâzımdır.

Her mü’minin, Resûlullah’ı çok sevmesi lâzımdır. Çünkü, başta “Sahîh-i Buhârî” olmak üzere, birçok hadîs kitâbında yer alan bir hadîs-i şerîfte, “Bir kimse, beni çocuğundan, babasından ve herkesten dahâ çok sevmedikçe, [kâmil ma’nâda] îmân etmiş olmaz” buyuruldu.

Hadîs-i şerîfin diğer bir rivâyeti de şöyledir:

“Bir kimse, beni kendi nefsinden, ehlinden ve bütün insanlardan dahâ çok sevmedikçe, îmân etmiş olmaz.”

Allahü tealâ’yı sevenin, O’nun Resûlü’nü de, O’nun yolunda olan sâlih kulları da sevmesi lâzımdır, vâciptir[farzdır].

Bilindiği gibi Allahü teâlâ, Cenneti ve Cehennemi önceden yarattı. Her ikisini, insanlar ve cinnîlerle dolduracağını ezelde dileyip, bunu kitâplarında ve Peygamberleri vasıtasıyla bildirdi. Binâen aleyh Âdem aleyhisselâm’dan beri, Cennete gidecek îmânlı, iyi insanlar olduğu gibi, Cehenneme götüren kötülükleri yapan, îmânsız, akılsız, fenâ kimseler de gelmiş-geçmiştir. Kıyâmete kadar da bu böyle devâm edecektir.

Îmânlı, itâatlı, muhterem, kıymetli varlıklar olan Melekler, Cennet’e gideceklerdir. Meleklerin sayısı, insanlardan ölçülemiyecek kadar çoktur. İnsanların ise, her zamân az bir kısmı îmânlı, çoğu ise, îmânsız, azgın, taşkın kimseler olmuşlardır; kâfirler ise Cehennem’e gideceklerdir.

Târihte, araştırma ve incelemeleri netîcesinde, İslâmiyetle şereflenen sayılamıyacak kadar çok insan vardır.

Günümüzde de yabancılardan, gayr-i müslimlerden pek çok kimse, zamân zamân İslâmiyetle şerefleniyor. Bir çok diplomat, devlet ricâli, ilim ve fen adamları, hattâ dîn adamlarının müslümân oluşları, İslâmiyetin büyüklüğüne hayrân kaldıklarındandır.

Bu girişten sonra, yarın inşâallah onlardan bazılarını zikretmek istiyoruz.

İlim Adamlarının Peygamberimiz Hakkındaki Bazı Sözleri-1 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

Tarihteki “Haçlı Seferleri” ve “Saint Barthelmy Katliâmı”, dinler arası; I. ve II. Dünyâ Harpleri ise medeniyetler arası çatışmalara misâl olarak gösterilebilir.

Dînî, kültürel, sosyal, siyâsî ve iktisâdî sebeplere dayanan Haçlı Seferleri’ni, maalesef Papa II. Urbanus, 1095 yılında toplanan Clermont Konsili’nde yaptığı konuşmasıyla başlatmıştır.

Asırlarca devâm eden 8 adet savaşta, kadınlar ve çocuklar dâhil, yüzbinlerce Müslüman kılıçtan geçirilip, hunharca öldürüldü; İslâm Devletleri’nin yerleşim alanları da yakılıp-yıkıldı ve yağmalandı.

Haçlıların kılıcından sâdece Müslümanlar değil, Yahûdîler, özellikle Ortodoks Bizanslılar da çok zarar görmüşlerdir.. Hattâ 4. Haçlı seferinde (1204’te) Haçlılar, İstanbul’u işgal ettiler; 1261 yılına kadar, belki de tarihte ilk defa, İstanbul’da Lâtin İmparatorluğu kuruldu. Bizanslılar İznik’i başşehir yaptılar. Ancak 1261 senesinde tekrar İstanbul’u geri alabildiler.

Şimdi gelelim “Saint Barthelmy Katliamı”na:

Bu katliâmda, o zamanki Paris nüfusunun beşte biri, yani en az yirmi bin kişi katledildi. Şöyle ki,Fransa tahtında oturan genç kral IX’uncu Charles, Roma’daki Papa XI’inci Leo’nun kız kardeşi, fanatik ve koyu bir Katolik olan annesi (yani Ana Kraliçe) Katherine ile ülkelerinde, Katoliklikten başka hiçbir inanca hayat hakkı tanımak istemiyorlardı.

Ama ne var ki, Fransa’nın bir kısmında, Ortodoks olan Navar Kralı Henry hâkim durumda idi. Sık sık yazıştığı ağabeyi Papa Leo’nun büyük tesiri altında kalan Ana Kraliçe ve oğlu, Fransa’nın din bütünlüğünü bozan bu durumu düzeltmek,  Ortodoksları ortadan kaldırıp, Fransa’da Katolik birliğini sağlamak istiyorlardı.

Papa Leo, bu konuda bir plan yaptı. Bu plana göre: 24 Ağustos 1572 günü, mutaassıp Katolikler, en mukaddes bildikleri Saint Barthelmy Yortusu’nda, o gece Paris’teki bütün Ortodoks evlerini tespit edip kapılarına özel işaretler koydular.

Gece yarısından sonra, Saint Germen Qukcer Kilisesi’nin çanları çalmaya başladı ve bir anda sokaklarda elleri meş’aleli binlerce insan peydah oldu. Bu meş’alelerle, kapıları önceden işâretlenmiş evleri yakmaya başladılar. Yanan evlerden, canlarını kurtarmak için, sokağa fırlayanları, en vahşî şekilde sokak ortasında parçaladılar. Bu cinayetleri işleyenler arasında yaşlı fanatik kadınlar bile vardı. Gözü dönmüş Katolik cânîler ayrıca, Protestan asilzâdelerini de öldürdüler. Bütün bu insanlar, Katolik olmadıkları için katledildi.

Öyle ki, gözleri önünde bu katliâmlar yapılan genç Kral Charles, gördüğü manzara karşısında tahammül edemeyip aklını yitirdi ve olaydan onbeş gün sonra da “deli” olarak öldü.

Târihî konularda uzman, radyo ve televizyon programcısı,  yazar, Em. Alb. İsmail Yağcı’nın da belirttiği gibi (15 Şubat 2006 tarihli Türkiye Gazetesi) bu cinâyeti planlayan Papa Leo’nun, Ana Kraliçe’yi cinâyete azmettirici yazışmalarının birer sureti Vatikan’da hâlen saklanmaktadır.

Şimdi de kısaca I. ve II. Cihân Harplerine temâs edelim:

I. Dünya Savaşı’nda, savaşa katılan “İttifâk Devletleri”(Almanya, Avusturya-Macaristan, Bulgaristan, Türkiye)’nin toplam nüfûsu 168.300.000, silâh altına alınan asker sayısı 22.900.000’dir. Orduların kayıpları 15.620.000, sivil kayıplar ise 3.640.000 kişidir.

“İ’tilâf Devletleri” denilen İngiltere, Rusya, A.B.D., Fransa, Japonya, İtalya, Belçika, Portekiz, Romanya, Sırbistan, Yunanistan, Karadağ’ın toplam nüfûsu 1.002.435.000, silâh altın alınan asker sayısı 42.700.000’dir. Bunların ordu kayıpları da 22.861.000, sivil kayıpları ise 5.863.300 kişidir.

Görüldüğü gibi, her iki taraftan 50 milyon insan ölmüştür; her taraf yakılıp yıkılmıştır. Harplerde ele geçenlerle kayıpları iyi mukâyese etmelidir.

57 Devlet’in birbiriyle 6 yıl çarpıştığı II. Dünya Savaşı’na gelince (1939-1945), hemen hemen dünyanın her tarafını içine alan milletlerarası bir savaştır. İngiltere, Fransa ve ortaklarına “Müttefikler”, Almanya ve ortaklarına da “Mihver Devletler” denilmiştir. Müttefik devletlerde en çok kayıp Amerika, Britanya Milletler Topluluğu, Sovyetler Birliği, Çin ve Fransa’da oldu. Mihver devletlerinde ise Almanya, Japonya ve İtalya büyük kayba uğradılar.

Bu büyük harpte, dünyânın toplum, medeniyet ve insanlık açılarından uğradığı kayıpların tam bir hesâbı yapılamaz.

Ölü ve kayıplar:

Müttefiklerden 10.650.000 (en çok Sovyetler 7.500.000), Mihver devletlerinden ise 4.650.000 (en çok Almanlar 2.850.000) olmak üzere toplam 15.300.000 can kaybı olmuştur.

Yaralı sayısı, müttefiklerden 20 milyon, Mihver devletlerinden ise 8 milyondur.

Hitler’in toplama kamplarında da 6 milyon insan kaybolmuştur.

Bu harp, birçok milletin bağımsızlığını kaybetmesine sebep olmuştur.

Dinler Ve Medeniyetler Arası Muhârebelerin Zararları-2 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

Halbuki ma’lûmdur ki, iki araba çarpıştığında, her ikisinde de büyük hasarlar meydâna gelir.  

Kezâ iki testi çarpışınca ikisi de kırılabilir; faraza biri biraz sağlam olsa ve kırılmasa bile, yine de biraz zarar görür.

Başlatılan yangın, bazan kontrol altına alınamıyabilir.

Meydana getirilen sel de, bazen kontroldan çıkabilir.

Isrârlı bir şekilde Müslümanların üzerine gelindiğine dâir misâller o kadar çok ki, saymakla bitmez. Bu yapılanları ma’kûl karşılamak mümkün değil.

Birkaç misâl verelim:

1- “Şeytân Âyetleri” adıyla bir kitap yazarak, Müslümanların mukaddes kitâbı “Kur’ân-ı Kerîm”e hakâret ettiler.

2- Hatırlanacağı üzere, geçen sene, ABD’de yayımlanan “Newsweek” dergisindeki bir haberde, Guantanamo’daki ABD askerlerinin Kur’ân-ı Kerîm’i, tuvalete attıkları iddiası yer almıştı. Bunun üzerine, Afganistan ve Endonezya’da baş gösteren protesto gösterileri ve çatışmalarda 16 kişi ölmüştü. Dergi, daha sonra özür dilemişti.

3-  19 Mayıs 2005  tarihinde “habervitrini.com” isimli İnternet Sitesi’nde yer alan, ayrıca CNN TÜRK’te neşredilen bir habere göre:

ABD’de “amazon.com” isimli İnternet Sitesi üzerinden, bir “Mushaf-ı şerîf” satın alan Azzâ Basaruddîn adlı ABD’li Müslüman bir kadın, “Kitâb”ın kapağı içinde ”Tüm Müslümanlara Ölüm” yazısıyla karşılaştı.

Bunun üzerine, ABD’deki Müslüman Dernekleri, olayla ilgili olarak “amazon.com”un, kamuoyu önünde, tüm Müslümanlardan özür dilemesini istemiş; olayı araştıran ve doğrulayan şirket, mezkûr kadının parasını iâde edip yeni bir Kur’ân ve hediye çeki göndermiş, kendisinden özür dilemiş, ayrıca kitapların paketlenmesi ve dağıtımından sorumlu kuruluşla ilgili de soruşturma başlatmıştı.

4- Meşhûr 11 Eylül hâdiselerinden sonra, Amerika Cumhurbaşkanı “Haçlı Seferleri”nden bahsetti.

5-  17 Ağustos 2005’te bir Danimarka Radyosu (Radio Holger), Müslümanlara karşı şiddet kampanyası başlattı. [Hattâ bundan dolayı, Radyo’nun yayın lisansı, 3 aylığına elinden alındı; ama buna rağmen, Radyo yetkilileri, yayınlarını İnternet’ten sürdüreceklerini açıkladılar.]

6-  30 Eylül 2005’te yine Danimarka’nın çok satan bir gazetesi (Jyllands-Posten), yoğun tepkilere sebep olan 12 çirkin karikatürü yayınladı.

7-  01 Şubat 2006 tarihinde,  muhafazakar Die Welt (Almanya), France Soir (Fransa), Volkskrank (Hollanda), Blick (İsviçre), La Stampa ve Corriere della Sera (İtalya) ve bazı İspanya gazeteleri, söz konusu karikatürleri tekrâr yayınladılar.

Bu gazetelerde, başta Peygamber Efendimiz olmak üzere, birçok mukaddes değerimize saldırdılar. Meselâ karikatürlere bakıldığında, Peygamberimizden başka, Kelime-i Tevhîd, Kur’ân-ı Kerîm, İslâm harfleri, sakal, sarık, tesettür ve benzerleriyle de alay edildiği görülecektir.

Bu durum karşısında, maalesef ilgili ülkelerin resmî yetkililerince, herhangi bir tedbir alınmadı ve Müslümanlardan da özür dilenmedi.

Artık bardağı taşıran bu olaylardan dolayı, bütün İslâm âleminde, karikatüristler, karikatürleri yayınlıyan gazetelerin sorumluları ve onların ülkelerinin yetkililerine karşı yoğun protestolar başladı, hattâ maalesef bazı yerlerde şiddet olayları da meydana geldi.

8- Ayrıca bu seviyesiz, bayağı karikatürleri tişörtlere de bastılar.

9- İtalya’da bir bakan, “Papa”ya mürâcaat ederek tekrâr “Haçlı Seferleri” başlatmasını istedi.

 “NetGazete.com” adlı İnternet sitesinde, 08.02.2006 tarihinde çıkan bir habere göre:

Kuzey Birliği Partisi’nden İtalya Reform Bakanı Roberto Calderoli, Papa 16. Benedict’i yeni bir “Haçlı Seferi” başlatmaya çağırdı.

Karikatür krizi ve Trabzon’da bir İtalyan rahibin öldürülmesini, “Durum çok vahim” şeklinde değerlendiren Bakan Calderoli, “Papa, 5. Pio ve 11. Innocenzo gibi mücadele etmeli” diyerek Haçlı Seferlerini başlatan papaları Benedict’e emsâl gösterdi.

Calderoli, “Durum çok vahim. Bugün bütün İtalyan vatandaşları, zavallı rahip gibi öldürülme tehlikesiyle karşı karşıya. Müslüman halkta müthiş bir nefret var. Tedbîr almanın zamanı geldi. Bunu sadece güç kullanarak engelleyebiliriz” diye konuştu.

10-  17 Şubat 2006 tarihinde gazetelerde çıkan haberlere göre, yineİtalya Reform Bakanı Roberto Calderoli, katıldığı TG1 haberlerinde, çirkin karikatürlerin basılı olduğu tişörtle televizyona çıktı.

Calderoli, ülkesinde bulunan Müslümanlara hakâret etti ve Berlusconi’ye de bir çağrıda bulundu: “Hıristiyanlık değerlerine sahip çık, Hıristiyanlığı yaymaya çalış. İslam’ın yayılmasına izin verme” dedi.

Bu misâlleri çoğaltabiliriz.

Makalemizin sonunda ifâde edelim ki, biz, onların mukaddes değerlerine hakâret etmiyoruz. Onlar da bizim mukaddesâtımıza dil uzatmamalıdırlar. Müslümanları tahrîk ve provoke için uğraşmamalıdırlar. İnsanlık, medenîlik, insan haklarına saygı, hukûkî normlar da bunu gerektirmektedir.

Dinler Ve Medeniyetler Arası Muhârebelerin Zararları-1 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.

Haddi zâtında, Allah’ın, Peygamberler ve kitaplar göndermesi, bu suretle, bütün insanlara, dünyâ ve âhirette huzûr ve saâdet içerisinde yaşamanın yollarını göstermesi, en büyük ni’metidir.

Dünyadaki bütün insanlara çok acıyan Rabbimiz, iyi, güzel ve faydalı şeyleri yaratıp, dostunu-düşmanını ayırmadan, herkese gönderiyor.

Bu cümleden olarak, Peygamberleri vasıtasıyla, beşeriyete saâdet yollarını göstermiş, iyi-kötü, güzel-çirkin her şeyi onlara öğretmiştir.

Yüce Allah, insanlara, kendileri için en doğru olan yaşayış tarzını bildirmiştir. Dolayısıyla Allah’ın bize öğrettiği edep ve ahlâk, değişmeyen en güzel ve en doğru ahlâktır.

“Gerçekten sen, büyük bir ahlâk üzeresin” (Kalem, 4) âyetinde, Allah’ın iltifâtına mazhar olan Sevgili Peygamberimiz, Kur’ân’dan ibâret olan güzel ahlâkını, hayâtında sergilediği tatbîkâtı ve tavsiyeleri ile ümmetine teblîğ etmiştir.

“Onun şahsında, Allah’ı ve Âhiret gününü umanlar ve Allah’ı çokça hatırlayanlar için güzel edeb ve ahlâk nümûneleri vardır ” (Ahzâb, 21) âyet-i kerîmesi, onun “üsve-i hasene” [nümûne-i imtisâl = en güzel örnek] olduğunu ne güzel ifâde etmektedir?

“Ahlâk İlmi” âlimlerinden Ali bin Emrullah’ın dediği gibi, “İslâm âlimlerinin çoğuna göre: insanlar iyiliğe, yükselmeye elverişli olarak doğarlar. Sonra nefsin kötü arzûları, güzel ahlâkı öğrenmemek ve kötü arkadaşlarla düşüp kalkmak, kötü huyları meydana getirir.”

Aslında kâinâtın Efendisi Muhammed aleyhisselâmı, lâyıkı vechile, doğru bir şekilde beşeriyete tanıtmak, biz Müslümanlar için bir insanlık, müslümânlık ve vefâ borcudur.

İslâm âlimlerinin buyurdukları gibi, saâdetlerin başı, Muhammed aleyhisselâmı tanımak, sevmek, O’na îmân etmek, tâbi’ ve teslîm olmaktır.

Resûlullah Efendimizin üstünlüklerini bildiren yüzlerce kitap yazılmıştır. Onun faziletlerinden birkaç tanesini seçerek burada nakledelim:

1- Âyet-i kerîmede de geçtiği üzere, Allahü teâlâ ve melekler, Ona salât etmektedirler.

2- Allahü teâlâ, O’nun ismini Arş’a, Cennet’lere ve yedi kat göklere yazdırmıştır.

3- Cenâb-ı Hak, kelime-i şehâdette, ezânda, ikâmette ve namazdaki teşehhüdde, kendi isminin yanına O’nun ismini de koymuştur.

4- Erkek-kadın, bülûğa ermiş olarak, büyük yaşta vefât eden herkese, kabrinde Muhammed aleyhisselâm sorulacaktır. “Rabbin kimdir?” denildiği gibi, “Peygamberin kimdir?” de denilecektir.

5- Allahü teâlâ, bütün Peygamberlere, “Muhammed aleyhisselâm sizin zamanınızda Peygamber olursa, ümmetlerinize, ona îmân etmelerini de emrediniz” diye emir buyurdu.

6- Tevrât, Zebûr ve İncîl’de Muhammed aleyhisselâm, dört Halîfesi, Eshâbı ve ümmetinden bazıları, güzel sıfatlarla bildirilmiş ve medholunmuşlardır.

7- Sevgili Peygamberimiz, âlemlere rahmet olarak gönderilmiştir. O’nun rahmeti, faydası, bütün varlıklara yayılmıştır. Mü’minlere faydası meydândadır. Ona îman etmiyenlere ise, O’nun âlemlere rahmet olması sebebiyle, bu dünyâda azâb yapılmadı, cezâları öteki âleme, âhirete tehîr olundu. Halbuki başka Peygamberlerin zamanlarındaki kâfirlere, dünyâda çeşitli azâblar yapılır, yok edilirlerdi.

8- Dünyâya geldiği zaman, yeryüzündeki bütün putlar, tapınılan heykeller yüzüstü devrildiler. [Sava gölü kurudu; Semâve vâdîsi taştı; Kisrâ’nın sarayından 14 burç yıkıldı; Mecûsîlerin 10 asır boyunca hiç söndürmedikleri ateşleri o gece söndü.]

9- Allahü teâlâ, Muhammed aleyhisselâma,  râzı oluncaya kadar istediğini vereceğini “Duhâ” sûresinde bildirmiştir: “Rabbin, Sana, râzı oluncaya kadar, [Sen, yeter deyinceye kadar] her dilediğini verecek” meâlindeki bu âyet-i kerime, Allahü teâlânın, Peygamberine bütün ilimleri, bütün üstünlükleri, ahkâm-ı İslâmiyyeyi, düşmânlarına karşı yardım ve galebeyi, ümmetine fetihler ve zaferleri, kıyâmette her türlü şefâat ve tecellîleri ihsân edeceğini vaat etmektedir.

10- Allahü teâlâ, başka Peygamberleri belli bir zamanda, belli bir memlekette Peygamber yapmıştır. Muhammed aleyhisselâmı ise, kıyâmete kadar, yer yüzündeki bütün insanlara ve cinnîlere Peygamber olarak göndermiştir.

11- Aklı, bütün insanların akıllarından daha çoktur.

12- İnsanlar ve melekler içinde, en çok ilim O’na verildi.

13- İnsanlarda bulunabilecek bütün iyi huyların hepsi Ona ihsân olundu.

14- Üstünlüklerinin en üstünü, “Habîbullah” olmasıdır. Allahü teâlâ, O’nu kendisine sevgili, dost yapmıştır. O’nu herkesten, her melekten daha çok sevmiştir.

15- Muhammed aleyhisselâm mâsum idi. Bilerek ve bilmiyerek, büyük ve küçük, Peygamberliği bildirilmeden evvel ve sonra, hiçbir günâh işlememiştir. Çirkin hiçbir hareketi görülmemiştir. Onun her sözü, her işi doğrudur.

16- Her ictihâdı, Allahü teâlâ tarafından doğrulanmıştır.

O’nun üstünlüklerine dâir, daha birçok madde yazılabilir; ama makalemizin hacmi ancak bu kadarına yetti.  

Peygamberimize Yapılan Hakâret Dolayısiyle – 4 yazısı ilk önce Prof. Dr. Ramazan Ayvallı üzerinde ortaya çıktı.